இறுவெட்டு
அருள்மிகு சாந்தை சித்திவிநாயகர் ஆலய பக்தி இசைப்பாடல் இறுவெட்டு (CD) வெளிவந்துவிட்டது. தற்போது இந்த இறுவெட்டு சாந்தை சித்திவிநாயகப் பெருமானின் அலங்கார உற்சவ நாட்களில் ஆலயத்தில் விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கின்றது. இறுவெட்டு விற்பனையில் கிடைக்கும் பணம் அனைத்துமே கோவில்த் திருப்பணிக்கே வழங்கப்படும்.தொடர்புகட்கு: email; janusanje@hotmail.com mobil: 0047 45476031
அன்னதான சபை

சரித்திர நோக்கில் சாந்தையும் விநாயகர் ஆலயமும் ( ஆய்வுக்கட்டுரை)

ஆய்வு செய்தவர் : திரு.த. குணத்திலகம்,
ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்,
சாந்தை,
பண்டத்தரிப்பு.
ஈழத்திருநாட்டின் சிரசாம் வடபால் அமைந்துள்ள யாழ்ப்பாண நன்நகரின் முகமென தோன்றும் மேற்குக் கரையோரத்தில் வரலாற்றுப் புகழ் மிக்க ஜம்புகோளத்துறையை அண்டிய பண்டத்தரிப்புப் பிரதேசத்தில் செந்நெல் கொழிக்கும் தும்பளப்பாய் வயல் வெளியுடன் கூடிய சைவமும் தமிழும் தழைத்தோங்கும் ஒரு அழகிய கிராமம் சாந்தையாகும். இங்கு கோயில் கொண்டிருப்பவர் அருள்மிகு சித்தி விநாயகராவார். இக் கோயில் எந்தக் காலத்தது என்பது திட்டவட்டமாகக் கூற முடியாதுள்ளது. எனினும் இலங்கையின் சரித்திரத்தை ஆராயும் பொது இது மிகவும் பழமை வாய்ந்தத்தாகக் கருத இடமுண்டு.

கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு இலங்கையை ஆண்ட மன்னன் தேவநம்பியதீசன் இந்துசமயத்தவன். இக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்து வந்த ஒரு நாகரீக இனம் நாகர் இனமாகும். இவர்களும் இந்து சமயிகளாவர். அனுராதபுரத்தை ஆண்ட மூத்த சிவன் யாழ்பாணத்தின் கதிரமலையின் அரசாண்ட நாகர் குலத்தில் திருமணம் செய்தான் எனவும், அவர்களின் புதல்வனே தேவநம்பியதீசன் எனவும் மிகப்பழம் சிங்கள இலக்கிய நூலாகிய மகாவம்சம் கூறுகிறது.

இந்தியாவிலிருந்து வந்த மகிந்ததேரர் என்னும் புத்தபிக்குவின் உபதேசத்தில் மனம் மாறிய தேவநம்பியதீசன் புத்தசமயத்தைத் தழுவிக் கொண்டான் இருப்பினும் தீவிர சைவர்கள் தம்மதத்தை விட்டுக் கொடுக்காது சைவசமயத்தை கடைப்பிடித்தனர் என மகாவம்சம் கூறுகிறது. மக்கவம்சம் ஒரு சிங்கள பௌத்த இலக்கிய நூலாகையால் அது பௌத்தத்தை முதன்மைப்படுத்தியே கூறியுள்ளது. எனவே மகாவம்சத்தை அடிப்படையாக வைத்து நாம் இந்து சமயத்தின் நிலைமையை ஊகித்தறியமுடியும். இக்கூற்றின் படி இந்துசமயிகள் இங்கு வாழ்ந்ததால் இந்துக்கோயில் நிச்சயமாக இருந்திக்கும்.

எனவே இலங்கைக்கு புத்தசமயம் கொண்டு வரப்பட்டபோது இங்கு இவ்வாலயம் இருந்து இருக்கலாம் என ஊகிக்கமுடிகிறது. ஏனெனில் புத்த பிக்குணியாகிய சங்கமித்தை புனித வெள்ளரசங்கிளையுடன் வந்து சம்பில்துறையில் இறங்கிய பொது தேவநம்பியதீசன் இவ்வாலயம் இருக்கும் இடத்தில் வடபுறம் ஒருமடத்தில் (அவனால் அமைக்கப்பட்டதென்பர்) தங்கி இருந்து வரவேற்றான் என மகாவம்சம் கூறுகிறது..

கர்ணபரம்பரைக் கதை
எனினும் இம்மடம் முற்காலத்தில் பிதிர்க்கடன் நிறைவேற்றும் மடமாக இருந்ததென கர்ணபரம்பரை மூலம் அறிய முடிகிறது . அதாவது பல நூறு வருடங்களுக்கு முன் சாந்தை என்ற இடம் இந்துமயானமாக இருந்ததெனக் கூறப்படுகிறது. இதற்காதாரமாகச் சில தடயங்களும் தகவல்களும் காணப்படுகின்றன. இவ்வாலயத்தின் முன்பக்கத்தில் உள்ள காணிகள் “சுடுகாட்டுப்பிட்டி” என உறுதியில் குறிப்பிட்டிருப்பதும், பின்புறத்தில் உள்ள நெற்காணிகள் “குருக்கள் வரவை” என அழைக்கப்படுவதும் இதன் தெற்குப்புறமாக ஒரு கேணியும் அரசமரமும் இருந்ததாகவும் வடக்குப்புறமாக மடம் குருக்கள் பிதிர்க்கடன் செய்து இக்கேனியின் புண்ணிய தீர்த்தத்தில் சேர்ந்ததாகவும் நம் முன்னோர்களால் வழிவழியாகக் கூறப்பட்டு வருகின்றன. தெற்குப்புறம் இருந்த அரசமரம் சங்கமித்தை நாட்டியதாகச் சிலர் கூறுவது அறியாமையாகும். சங்கமித்தை பொற்கலத்தில் கொண்டுவந்த புனித வெள்ளரசங்கிளை மிகவும் புனிதத்துடன் ஊர்வலமாக கொண்டு சென்று அநுராதபுரத்தில் விழா எடுத்து நாட்டியதாக மகாவம்சம் கூறுகிறது. சிலர் ஊருக்குப் புகழ் என நினைத்து “பொல்லு கொடுத்து அடி வாங்கும் ” நிலையில் தவறான கருத்து விளங்குகிறார்கள். சங்கமித்தை வரமுன்பு இங்கு அரசமரம் இல்லை என கூற முடியாது. இந்த மரம் அதற்கு முற்பட்ட கால மரமாகவும் இருக்கலாம்.

சங்கமித்தை கொண்டு வந்தது புனித வெள்ளரசமரம் ஆனால் இங்கிருந்ததோ சாதாரண அரச மரம். புத்தர் ஞானம் பெறும் பொழுது அவருக்கு நிழல் கொடுத்தது தான் புனித வெள்ளரசமரம். அந்த மரத்தின் கிளை தான் அநுராதபுரத்தில் நாட்டியதாக மகாவம்சம் கூறுகிறது. எனவே இவர்களின் கருத்து புனித அரசமரத்தை கொச்சைப்படுத்தும் ஒரு கருத்தாகவே நான் கருதுகிறேன்.

சாந்தை சுடலையாக இருந்ததற்கு உதாரணம்
இப்பகுதி சுடலையாக இருந்ததென்பதை இக்கால மக்கள் ஏற்க மறுக்கலாம். ஏனெனில் இது பலநூறு வருடங்களுக்குமுன் ஏற்பட்ட ஒரு விடயம். இந்த சுடலை தான் பிற்காலத்தில் சம்பில்துறைமயானமாக மாறியது. இந்தச் சம்பில் மயானம் கடந்த முப்பது வருடங்களாக நாட்டு நிலை காரணமாக உபயோகிக்முடியாது மீண்டும் உள்நோக்கி வந்து சாந்தை வயற்கரையின் மேற்கு அந்தமான சந்நியாசி கேணியடிக்கு மாற்றப்பட்டதை யாவரும் அறிவர்.

எமது சம்பில்துறை மயானம் இன்று நரசிங்க சுவாமிகளால் (வெற்றிவேல் சாமி) சம்புநாதீஸ்வரர் ஆலயம் அமைக்கப்பட்டு அவரின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்ட சொந்த இடமாகக் காணப்படுவதை யாவரும் அறிவர். ஆனால் எமக்குப்பின்வரும் எமது வருங்காலச் சந்ததியினர் இவை பற்றி அறியமாட்டார்கள். இந்த நிலைதான் சாந்தை சுடலையின் நிலையும். சம்பில் சுடலை மாறியது இப்போது. சாந்தை சுடலை மாறியது அப்போது. ஆகவே கர்ணபரம்பரைக் கூற்றுக்களை நாம் மறுக்கவும் முடியாது. சம்பில்துறையில் அமைந்து இருந்த சம்புணாதேஸ்வரர் ஆலயம் இன்று உள்நோக்கி வந்து பணிப்புலம் சாந்தா ஒல்லை என்ற இடத்தில் அமைந்து இருப்பதை நாம் அறிகிறோம். இவை கால ஓட்டத்தில் நிகழ்ந்தவை.

செட்டியார்மாரின் வருகையும் குடியேற்றமும்

இவை நிற்க, ஆலய விடயத்துக்கு வருவோம். சுடலையாக இருந்த கிராமம் அக்கால தென்னிந்திய செட்டிமாரின் வணிகப் பிரதேசமாக மாறியது.சம்பில்துறை அக்காலத்தில் ஒரு வணிகத்துறையாக விளங்கியது. தென்னிந்தியச் செட்டிமாரே அக்கால வணிகர்களில் பிரசித்தி பெற்றவர்களாக விளங்கினர்.

இவர்கள் இத்துறை மூலம் வணிகம் செய்த போது இத்துறையை அண்டிய இக்கிராமத்தில் தமது குடியிருப்புக்களையும் அமைத்தனர். சாந்தை, பணிப்புலம், செட்டிகுறிச்சி என இப்போது அழைக்கப்படும் இடங்கள் முற்காலத்தில் இந்தியாவிலிருந்து குடியேறிய செட்டிமாரின் குடியிருப்புகளாகும். இவர்கள் அங்கிருந்து வந்து இங்கு குடியேறிய போது “கோயில் இல்லா ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம்” என்னும் கூற்றுப்படி தாம் வணங்கிய குலதெய்வங்களை இங்கு கொண்டு வந்து வழிபட்டனர் எனக் கூறப்படுகிறது. சாந்தா ஒல்லை சம்புநாதேஸ்வரர் ஆலயம், சாந்தை ஈஸ்வர விநாயகர் (இன்று சித்தி விநாயகர்) சுழிபுரம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயம், காலையடி ஞானவேலாயுதர் ஆலயம்(இடும்பன் ஆலயம்) வெற்றிமடம் முருகன் ஆலயம் என்பன செட்டிமாரின் பராமரிப்பில் இருந்து இன்று கைமாறியுள்ளதை அறிகிறோம். இவர்களின் மூதாதைகள் பரிபாலித்து வந்த ஆலயங்கள் உள்ள பிரதேசங்கள் இன்று எவ்வளவு மாற்றம் பெற்றுள்ளன என்பதை நாம் கண்கூடாகக் காண்கிறோம். எனவே செட்டிமாரின் வருகையுடன் இவ்வாலயம் ஆரம்பமானது என்பதிற் சந்தேகமில்லை.

செட்டிமார் வரவு என்பது தென்னிந்திய வாணிபம். இங்கு நடைபெற்ற காலமாகும். இவர்கள் தென்னிந்தியாவில் வழிபட்ட குலதெய்வமான சந்தோஷி விநாயகரை இங்கு கொண்டு வந்து ஒரு பாரிய இலுப்பை மரத்தடியில் வைத்து வணங்கினர். பிற்காலத்தில் சந்தோஷி என்ற சொல் மருவிச் சாந்தை எனப்பட்டது. இதனால் சாந்தை விநாயகர் எனப்பட்டதுடன் இவ்விடம் சாந்தை எனப்பெயர் வந்ததெனக் கர்ணபரம்பரைக்கதை கூறுகிறது.

இவ்விநாயகர் சாந்தகுணம் உள்ளதால் சாந்த விநாயகன் எனப்பட்டு பின் சாந்தை விநாயகன் எனப்பட்டார் எனக் கூறுவாருமுளர். எப்படி இருப்பினும் விநாயகரின் சம்பந்தப்பட்ட காரணப்பெயரே “சாந்தை” எனத் துணியலாம் (சந்தோஷி விநாயகர் சம்பந்தப்பட்ட புராணக் கதை பின் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கூறுவோம்).இதற்குப் பின்வந்த அந்நியர் ஆட்சியில் இந்து ஆலயங்கலளிக்கப்பட்ட போதுங்கூட இச்சிறு ஆலயம்மட்டும் அழியாது தப்பிப் பிழைத்தது இவ்வாலய மூர்த்தியின் கீர்த்தியேயாகும்.

செட்டிமார்களின் பரம்பல் தேய்ந்து போனமை

இலுப்பை மரத்தடியில் ஓலைக்கொட்டிலில் சந்ததி சந்ததியாக இங்கிருந்த செட்டிமார்களினால் பூசிக்கப்பட்டு வந்த இவ்வாலயம் பிற்காலத்தில் ஆதரித்தவர்கள் அயற்கிராமங்களுக்கும், அந்நிய நாடுகளுக்கும் புலம் பெயர்ந்ததால் இங்கு நிரந்தரமாகக் குடியிருந்த வினாசித்தம்பிச் செட்டியார், கந்தர் செட்டியார் என்போரின் பராமரிப்பில் வந்தது. வினாசித்தம்பிச் செட்டியார் தன் சகோதரனான கந்தர் செட்டியாரிடம் பூசைகளை ஒப்படைத்தார். இதன் பின் கந்தர் செட்டியாரின் பரம்பரைக்கு இக்கோயில் வந்தடைந்தது. கந்தர் செட்டியாரின்பின் அவர் மகன் ஆறுமுகச் செட்டியார் பராமரிப்பில் வந்தது. இக்காலத்தில் 1930 பணிப்புலம் பிலபல வர்த்தகர் சிவதொண்டர் திரு.த.சிவசம்பு அவர்களால் கர்ப்பக்கிரகத்துடன் கூடிய ஒரு ஆலயமமைத்துப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. ஆறுமுகச் செட்டியார் காலத்தில் பூசைகள் ஒழுங்காகவும் புனிதமாகவும் நடைபெற்று வந்ததை நாம் அறிவோம். இவ்வாலயத்துக்கு என அக்காலச் செட்டியார்கள் பல நெற் காணிகளை நிரந்தகமாக எழுதி வைத்திருந்தார். ஆனால் அக்கானிகள் இன்று ஆலயத்தின் பெயரில் இல்லாமல் போனது துர் அதிர்ஷ்டமே. ஆறுமுகச் செட்டியாரின் பின் அவர் மகன் பஞ்சாச்சரச் செட்டியாரின் காலத்தில் இவ்வாலயத்தின் நடைமுறைகள் மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகின. இவ்வாலயத்தை புனிதமாக பராமரிக்க சந்ததிகள் இங்கு இல்லாது போய்விட்டது. வெளிநாட்டு மோகம் சந்ததி சந்ததியாக வணங்கி வந்த விநாயகரையே பிரித்து விட்டது. இவர் தமது பிள்ளைகளுடன் வெளிநாடு சென்று தம் வாழ்வைத் தேடிக்கொண்டார். இவரின் வெளிநாட்டுச் சங்கமிப்புடன். விநாயகர் ஆலயம் ஊர் மக்களின் பராமரிப்பில் வந்தது.

கிராம மக்கள் பொறுப்பில் ஆலயம்
ஊர் மக்கள் பொறுப்பேற்றதும் ஆலயம் புனருத்தானம் செய்யப்பட்டது. 2001இல் கும்பாபிசேகம் செய்யப்பட்டு இன்றுவரை கிராம மக்கள் நிர்வாகத்திலேயே பரிபாலிக்கப்படுகிறது. கருவறை, மகாமண்டபம், தம்பமண்டபம், மடப்பள்ளி, மணிக்கோபுரம் ஆகிய திருப்பணிகள் செய்யப்பட்டு 2010 இல் வசந்த மண்டபமும் புதிதாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இப்போது நித்திய பூசைகளும்,விசேஷ பூசைகளான மாதச் சதுர்த்தி, விநாயக சஷ்டி, மற்றும் விசேஷ தினப் பூசைகளுடன் ஆவணி மாத விநாயக சதுர்த்தியை இறுதி நாளாகக் கொண்டு 12 நாட்கள் அலங்காரத்திருவிழாக்கள் நடைபெற்று வருகின்றன.

இவ்வாலய மூர்த்தியின் கீர்த்தி பற்றி கூறும் கர்ணபரம்பரைக் கதைகளில் சிலவற்றைக் கூற விரும்புகிறேன்.

1) பெட்டைக்கடலுடன் போராடியமை.
மிகப்பழங்காலத்தில் அண்மையில் ஏற்பட்ட சுனாமி போன்று ஒரு பெரும் கடற்கோள் ஏற்பட்டது. சம்பில்த்துறைக்கடல் பெரும்சீற்றத்துடன் பொங்கி எழுந்து வயல் வெளிக்கு மேலாகப்பாய்ந்து வந்தது. அப்போது இங்கிருந்த மக்கள் அலறி அடித்து விநாயகனை ஓலமிட்டனர். உடனே மக்களைக் காக்க வேண்டி விநாயகன் இடப்பக்கம்திரும்பி பெட்டைக்கடலே எனக்கூறி தடுத்து எதிர் கொண்டார் அப்போது விநாயகனின் இடக்கண்ணும் இடக்காதும் கடலால்தாக்கப்பட்டு கண்ணையும் காதையும் இழந்தார் எனவும் கடல்திரும்பிச்சென்றதாகவும் ஒரு கதை கூறப்படுகிறது. இக்கதையில் உண்மை இருக்கலாம் என்பதற்கு சிவபெருமான் தேவர்கள் அமிர்தம் கடையும் போது வெளிப்பட்ட ஆலகால விஷத்தை உண்டு தம் தொண்டையில் நிறுத்தித் தேவர்களைக் காத்தமையைக் கூறும் புராணக்கதையை நோக்கலாம். இன்றும் சம்பில்கடலை பெட்டைக்கடல் என்றே கூறப்படுகிறது. இதற்குப்பின் இக்கடல் சீற்றம்கொள்வது இல்லை என்பதை அண்மைய சுனாமியின் போது அறிய முடிந்தது.

2)தேவ பூசை (சுமார் நூற்றைம்பது வருடங்களுக்கு முன் நடைபெற்ற சம்பவம்)
கந்தர் செட்டியார் பூசை செய்த காலத்தில் வியாபரத்தின் நிமித்தம் வெளியூர் செல்வது வழக்கம் இக்காலத்தில் அவரது சகோதரர் வினாசித்தம்பிச் செட்டியார் விநாயகருக்கு பூசை செய்வார். ஒரு முறை செட்டியார் இருவரும் வெளியூரில் தங்கவேண்டி ஏற்பட்டதால் சிலநாட்கள் விநாயகருக்குப் பூசை நடை பெறவில்லை. அக்காலத்தில் இக்கோயிலின் அயலில் இப்போது போன்று குடிகள் இல்லை. சுமார் 100 மீற்றருக்கு அப்பால் எனது பாட்டனார் வீடு மட்டும் (ஒட்டு வீட்டு வைத்தி) இருந்தது. ஒரு நாள் இரவு விநாயகர் அமர்ந்திருந்த இலுப்பைமரத்தடியில் சங்கு சேமக்கல ஒலிகள் கேட்டதாகவும் எனது பாட்டனார் உடன் அவ்விடம் சென்று பார்த்த போது எதையும் காணாது அதிசயத்துடன் திரும்பி வந்ததாகவும் பின்னர் செட்டியார் ஊருக்கு திரும்பியதும் நடந்த அதிசயத்தை கூறியதாகவும் அப்போது செட்டியார் இது தேவ பூசை எனக்கூறி பூசை சிலநாட்கள் செய்யாததால் தான் தேவர்கள் வந்து பூசை செய்தனர் எனவும் அன்றில் இருந்து நாள் தப்பாது கிரமமாக பூசை செய்து வந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது

3) அரச மரம் பற்றிய கதை (சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முன் நடந்த சம்பவம்)
இக்காலம் கந்தர் செட்டியார் மகன் ஆறுமுகச் செட்டியார் காலமாகும். இவர் விநாயகருக்கு மிக விசுவாசமாக பூசை செய்பவர். கோயில் வாசலில் எமது வீடு உள்ளதால் நான் சிறுவனாக இருக்கும் போது அவரிடம் சென்று அன்றாடம் பூசைப்பிரசாதம் வாங்கி உண்பது வழக்கம். அப்போது இவ்வாலயம் பற்றி பல கதைகள் சொல்வார் அவற்றில் ஒன்று தான் பெட்டைக்கடல் கதையாகும். இவர் காலத்தில் ஆலயத்தின் தெற்குப்புறம் இருந்த அரச மரம் பற்றி புகழ் பிரசாரம் செய்யப்பட்டதால் பௌத்த துறவிகள் ஒரு நாள் இங்கு வந்து இந்த அரச மரத்தைப் பார்த்து இங்கு உள்ளவர்களிடம் இது பற்றி விசாரித்துச் சென்றனர். இதைக்கண்ட ஆறுமுகச் செட்டியார் வேதனை அடைந்தார். பௌத்த பிக்குகள் இவ்விடத்தை ஆக்கிரமித்து புத்த கோயில் கட்ட போகிறார்கள் எனவும் எமது விநாயகர் ஆலயத்துக்குப் பேராபத்து வரப்போகிறதே எனவும் பயந்தார். அன்றிரவு விநாயகர் செட்டியார் கனவில் தோன்றி “இந்தச் சர்ச்சைக்குரிய அரச மரம் இருப்பதால் தானே நீர் கவலைப்படுகின்றீர் இதை இல்லாமற் செய்தால் உமது கவலையும் இல்லாமற் போகும்” எனக்கூறி மறைந்தார். சில நாட்களில் அந்த பாரிய அரச மரம் பட்டுப் போனது. அரச மரம் நின்ற இடமே தெரியாமற் போனது. செட்டியார் கவலையும் நீங்கியது.

4) இலங்கை இராணுவ அழிப்பு
இது மிக அண்மையில் நடைபெற்ற சம்பவம் ஆகும். இலங்கை இராணுவத்தாக்குதலினால் எமது தமிழர் பகுதிகள் நாசமாகிக்கொண்டு இருந்தன. மாதகளில் நிலை கொண்டிருந்த இராணுவமும் சம்பில் கடலில் நிலை கொண்டிருந்த கடற்ப்படையும் ஏவிய பீரங்கிக் குண்டுகளும் எறிகணைகளும் விமானப்படையினரின் விமானக்குண்டு வீச்சும் தமிழர் பகுதிகளை மிக மோசமாகத் தாக்கி பேரழிவுகளை ஏற்படுத்திய வேளை எமது விநாயகர் ஆலயத்தின் முன் உள்ள பகுதிகள் எவ்வித அழிவுகளுக்கும் உட்படவில்லை. எமது ஆலயத்துக்கு தெற்கே உள்ள சம்புநாதீஸ்வரம் மேற்கே உள்ள காட்டு வைரவர் ஆலயம் வடக்கே உள்ள அந்தோனியார் ஆலயம் உட்பட இவ்வாலயத்தின் தென்மேற்குப்பகுதியில் உள்ள சில வீடுகளும் முற்றாக சேதமடைந்தன. அனால் எமது சாந்தை விநாயகர் ஆலயத்தில் ஒரு ஓடு தானும் உடையவில்லை. இது இக்காலத்தில் ஏற்பட்ட மிக அதிசயமாகும்.

சாந்தை வினாயகர் வரலாற்றை விரிவாகாக் கூற வேண்டி ஏற்பட்டதால் சரித்திரத்தை ஆராய வேண்டி ஏற்பட்டது. எனது சரித்திர ஆராய்ச்சிக்கு உட்பட நூல்களாவன,
1. யாழ்ப்பாணச்சரித்திரம் – முதலியார் இராசநாயகம் எழுதியது.
2.யாழ்ப்பாணச்சரித்திரம் -கல்லாநிதி முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை எழுதியது
3.யாழ்ப்பாண இராச்சியம் -A.S.உதயகுமார் எழுதியது

நேரடித்தகவல் தந்து உதவியவர் -நூறு வயதைத் தாண்டி இன்றும் சுய அறிவுடன் ஆரோக்யமாக வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கும் செட்டிகுறிச்சி செட்டியார் பரம்பரையில் உள்ள சம்புமுத்து ஆச்சி (இவரின் தந்தையார் வினாசித்தம்பிச் செட்டியாரின் கந்தர் செட்டியாரும் கூடப்பிறந்த சகோதரர்களாவர்)

எனது ஆய்வு பற்றிய அபிமானிகளின் கருத்துக்களை எதிர் பார்க்கிறேன்.
நன்றி.

திரு.த.குணத்திலகம்
ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்
சாந்தை
பண்டத்தரிப்பு.

Leave a Reply

பூசை நேரங்கள்
poshai
தேர்த்திருப்பணி சபை
பலஸ்தாபன நிகழ்வு
ஆறுமுகநாவலர்
Jothidam
தமிழில் எழுத
பிள்ளையார் கதை
DSC08079-Max-Width-640-Max-Height-480" alt="" width="175" class="aligncenter" />